Gambia!

12 juni 2016 - Haarlem, Nederland

Lieve lezers,

Inmiddels ben ik al weer bijna 6 weken in Nederland terug en is het toch echt hoogste tijd voor een verslag

Om te beginnen eerst nog even 2 stukjes uit het moment dat ik daar was en geschreven heb:

‘’ Het was een warme ochtend. De lucht was strak blauw en de zon scheen vel! Het was tijd om weer naar Jadu’s te gaan. Vandaag zou ik samen met Fatmata naar de markt gaan. Samen zouden we opzoek gaan naar een tafel voor de groep op het kinderdagverblijf. Eenmaal aangekomen bij Jadu’s was het eind van de ochtend. Samen met Fatmata pakte ik de bus richting Serekunda. Onderweg naar de markt zagen we bij een soort buiten shop langs de weg ineens 3 goed tafels staan! STOPPPPP!!! Riepen we haha! Zo gezegd zo gedaan konden we meteen het busje uit. Na even goed kijken welke het veiligste voor de kinderen was en onderhandelen hadden we een deal! Yes! De tafel was perfect voor op de groep. Ook deze trip met de bus keek ik weer mijn ogen uit naar alles wat er om mij heen gebeurde. Het blijft toch echt een bruisend land waar overal wat gebeurd! Maar toen…Ja we hadden de deal en daar sta je dan samen langs de hoofdweg met je tafel. Samen tilde we de tafel naar de overkant en opzoek naar een busje terug. Al gauw stopte er een busje en hoppa! We bonjourde de tafel boven op het busje en de reis terug naar Jadu’s kon beginnen. Wat grappig hoe alles hier zo met het plaatselijke busjes mee vervoerd word. Niks is groot of gek genoeg. Alles kan mee. Eenmaal terug in Jadu’s besloten we gelijk de tafel op kind hoogte te maken. Met een handzaagje haha….na flink wat werk hadden we het voor elkaar en was de tafel op kind hoogte. Het was alweer eind van de dag en tijd om terug te gaan. De avond hadden we een bestuursvergadering met het hoofd van het dorp en zo wat ook deze dag alweer voorbij. Ik voel me goed en begin inmiddels aan het Gambiaanse ritme te wennen. Zo zijn bijvoorbeeld de eet tijden heel anders. De lunch vind vaak plaats rond 16 uur en het avond eten rond 21 uur. Zoals vele weten ben ik een echte oen met koken hihi! Toch leer je dat hier snel, joeppie! Na heel veel rijst met vis deze week eens even Hollands gedaan. Pannenkoeken met appel.’

“Deze ochtend ging ik samen met Kemo de moter op! Wiehoeeeeee….! Ik vind het altijd zo leuk om door het land te rijden achterop de motor. Het was een vroege ochtend 7.20 stond Kemsen al voor de deur om op pad te gaan. We zouden de looproute bekijken voor de dagtrip voor toeristen die we vanuit het dorp organiseren. Nieuwe inkomsten betekend nieuwe mogelijkheden. Voor dit moesten we nog even het een en ander uitzoeken en dat hebben we dan ook gedaan vanmorgen. Met de wind door mijn haren achter op de motor bekeken we welke route het leukste zou zijn. Eenmaal aangekomen bij Gambia rivier en het maken van deals wat betreft de boten voor de dagtrip zat alles erop en was het gelukt. Ik keek mijn ogen uit naar het mooi landschap valk achter Faraba Kairaba. De zon scheen over het grasveld en een grote boom in het midden, vogeltjes eromheen vliegend.’’

Zoals jullie gemerkt hebben was het wekelijks bijhouden van een reisverslag niet gelukt. Dit kwam doordat de mogelijkheid om het te uploaden zo ongelofelijk veel tijd in beslag nam, dat ik besloten heb om het te laten. Het uploaden lukte erg moeilijk tot regelmatig niet!

Inmiddels alweer 6 weken in Nederland dus…Jeetje wat gaat de tijd toch snel en voor je het weet zit je spijtig genoeg weer helemaal in het Nederlandse ritme. Doordat het nogal een drukke thuiskomst was waar meteen een verhuizing op mij stond te wachten lukte het mij niet eerder om het verslag te schrijven. Maar wat was het een ongelofelijk mooie, leerzame en levend veranderende reis! Ontzettend bijzonder om zo lang in een andere cultuur te mogen leven waar je jezelf heel goed in kan vinden. De kinderen van het dorp Faraba en van Jadu’s hebben mij elke dag een lach op mijn gezicht bezorgd. Want wat is het toch mooi om te zien hoe blij de kinderen zijn met de kleine dingen die ze hebben. De lach van deze kinderen is betaalbaar en zo ontzettend puur! Terug denkend aan de lieve kinderen krijg ik een warm gevoel.

Om te beginnen bij Jadu’s! Want wat is hier veel bereikt. Ontzettend trots ben ik op alle lieve mensen hier, ze hebben zo ontzettend hard hun best gedaan en de dingen opgepakt! Super veel interesse was er en ze stonden overal open voor. Doordat ik zelf al een flinke tijd bij de mooie organisatie Kindergarden in Nederland mag werken, heb ik de nodige kennis bij mij over het werken op een kinderdagverblijf en het denken vanuit het kind. We zijn hier dan ook meteen mee aan de slag te gaan. De eigenaren van Jadu’s zijn hele slimme mensen die zelf ook veel kennis op zak hebben. Dit zorgd voor een hele fijne samenwerking. Zo word er nu echt vanuit het kind gedacht bij Jadu’s. De handelingen die gedaan worden op de groep worden vanuit het kind gedaan. Zo hebben we gewerkt aan het dag ritme, activiteiten, veiligheid, hygiëne, intake voor ouders, groepsinrichting, registratie system, algemeen welbevinden en nog veel meer! Met veel trots kijk ik terug naar wat er hier voor stappen genomen zijn. Ook weten dat ze nu nog steeds druk bezig zijn! Het was al een prachtig kinderdagverblijf dat met alle liefde voor de kinderen zorgt wat nu alleen nog maar groeit. Ook is er op de groep veel veranderd. Zo is er een verschooningsruimte gemaakt met verschoningskussen, een commode, een kast voor de voedingen, handdoekjes, slabbers ect... Ook is er op de groep voor tafel op kindhoogte gekomen. Ook op de groep zelf is een kast gekomen waar speelgoed uitdagend aangereikt word aan de kinderen. Alles bij elkaar kan ik met een grote lach terug kijken op alle ontwikkelingen bij Jadu’s. Ik vond het heel bijzonder en mooi dat ik hier mee mocht helpen en bijstaan. De kinderen van Jadu’s kunnen zich optimaal ontwikkelen van baby tot dreumes, van dreumes tot peuter en van peuter tot schoolkind. Naast Jadu’s is er ook de school in Faraba waar 164 lieve kinderen naar school gaan en recht hebben op een mooie toekomst. De tijd dat ik er was hebben de kinderen ook 3 weken vakantie gehad en was de school gesloten, maar wat kwamen de kinderen met een grote lach weer naar school toen de school open was. Ook voor Faraba lagen veel plannen klaar! Echter ontdekte ik al snel dat de dingen hier niet zo gemakkelijk gaan dan bij bijvoorbeeld Jadu’s en alles hier veel meer tijd kost. Toch kijk ik met een lach terug. Ik heb besloten om mij volledig op level 1 te storten want hier was op het moment de meeste hulp nodig. Daarnaast heb ik mij samen met Sheriffo en het schoolbestuur op de praktische zaken geprobeerd te richten. Denk hierbij aan het zaken als bijvoorbeeld het inkomen voor de school. Het was in Faraba vooral heel leerzaam om met de mensen aan de slag te mogen. Als ik dan wakker werd en de kindjes al hoorde wist je meteen: JA! Deze kinderen verdienen een mooie toekomst tijd om aan de slag te gaan. Samen met de twee vrouwelijke leerkrachten van level 1 is er veel bereikt. Zo hebben wij in level 1 een grote tafel voor in de klas gemaakt waar al het lesmateriaal voor de kinderen aangeboden kan worden. Vanuit hier zijn we stap voor stap gaan kijken wat is nou spelend onderwijs? Hoe werkt dit daadwerkelijk en wat kun je nou met lesmaterialen? En hoe kunnen kinderen van level 1 zelfstandig spelend leren? Ik ben er van overtuigd dat de twee dames veel geleerd hebben en ze enthousiast spelend leerzaam de dagen met de kinderen tegoed gaan nu! In Faraba kan er nog steeds heel veel bereikt worden! Maar ik ben blij dat de kinderen in level 1 meer uitdaging in de lessen hebben en ook hier meer vanuit het kind gehandeld word. Ik vond het heel bijzonder en mooi om te mogen helpen bij Jadu’s en Faraba!

Behalve op de school en in Jadu’s heb ik natuurlijk ook 9 weken in Faraba zelf mogen wonen. Dit was ook een hele ervaring op zich en ik vond het heel erg fijn. Terug naar de basis! In het drop heb ik veel lieve mensen mogen omarmen waar ik veel mooie momenten mee heb mogen beleven. Faraba voelt voor mij dan ook echt als thuis. Ook hier kan ik nog wel uren over vertellen maar dan word het wel heel erg lang! Foto’s spreken voor zich denk ik. Ook heb ik verschillende cultuur momenten mee mogen maken zoals de periode dat de jongens besneden worden. Ik heb het besnijden zelf niet gezien hoor! Maar wel de gehele periode de culturele kant mogen ervaren en de afsluiting. Dit alles was zeer bijzonder. Zo zijn er nog wel veeeeel meer dingen die er in een drop gebeuren waar wij hier in Nederland geen beeld van hebben. Wat ik daarnaast zelf heel erg prettig vond was dat ik elk moment van de dag of nacht zonder angst door het dorp kon wandelen. Of het nou 3 uur  in de nacht dat maakte niks uit. Ik wist dat ik veilig was en mij er niks zou gebeuren. In Nederland om 3 uur in de nacht alleen over straat…. Nou mij niet gezien haha! Faraba heeft een speciaal plekje in mij gekregen. Dat ik weer terug zal gaan, is voor niemand dan ook een verassing denk ik.

Let a new future begin

XOXO

Ps. klik op het knopje foto's om alle foto's te kunnen zien!

Foto’s